สาเหตุวิกฤตการเงินเมื่อปี 2540 ตอน 1

วิกฤตการณ์ทางการเงินในปี พ.ศ. 2540 นั้นนับว่าเป็นช่วงเวลาของการเงินที่ตกต่ำอย่างมากในเอเชียแม้ว่าจะยังไม่สามารถคาดการณ์สาเหตุที่แท้จริงได้ว่า สาเหตุของการเงินนั้นเป็นอย่างไร แต่ทั้งนี้ทาง คณะกรรมการศึกษาและเสนอแนะมาตรการเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารจัดการระบบการเงินของประเทศ ได้สรุปถึงวิกฤตทางการเงินในปี 2540 ไว้โดยประมาณว่า

– การขาดดุลบัญชีเดินสะพัด ในช่วงปี พ.ศ. 2530 ประเทศไทยอยู่ในช่วงที่เศรษฐกิจกำลังเติบโตอย่างต่อเนื่อง มีการสรุปว่าในช่วงปี พ.ศ. 2530 – พ.ศ. 2539 ไทยเกิดการขาดดุลบัญชีเดินสะพัดมาอย่างต่อเนื่องและเพิ่มสูงขึ้นมากที่สุดในปี พ.ศ. 2539 มีการประมาณว่าไทยขาดดุลบัญชีเดินสะพัดถึง 14,350 ล้านดอลลาห์ ผลจากการส่งออกหดตัวลง 1.9 %

– ปัญหาหนี้สินต่างประเทศ ไทยเปิดเสรีทางการเงินในช่วงปี พ.ศ. 2532 – พ.ศ. 2537 ซึ่งไทยสามารถพึ่งพาเงินทุนจากต่างประเทศได้สะดวกโดยไม่มีความเสี่ยงในด้านอัตราแลกเปลี่ยน ทำให้ผู้กู้สามารถกู้เงินอัตราต่างประเทศได้ง่ายเป็นให้ไทยได้รับพันธะสัญญาข้อที่ 8 ของกองทุนเงินระหว่างประเทศในปี 2533 นอกจากนี้สถาบันการเงินต่างประเทศได้ปล่อยเงินกู้ให้กับธุรกิจในไทยง่ายขึ้น ทำให้ใน พ.ศ. 2539 ไทยมีหนี้สินต่างประเทศสูงถึง 109,276 ล้านดอลลาห์สหรัฐ คิดเป็นสัดส่วน 65 %

– การลงทุนที่เกินตัว ในช่วงปี พ.ศ. 2538 – พ.ศ. 2539 มีการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ที่เติบโตอย่างรวดเร็วทั้งอาคาร ที่อยู่อาศัย คอนโด สถานที่ต่างๆเติบโตอย่างรวดเร็ว นั่นเพราะว่าเจ้าของกิจการสามารถกู้เงินจากธนาคารต่างประเทศได้ง่าย รวมถึงราคาของอสังหาริมทรัพย์เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องทำให้เกิดความต้องการเก็งกำไรทำให้มีนักธุรกิจร่วมลงทุนมากขึ้นจนเกิดสภาวะเรียกว่า ฟองสบู่